Egipt

Geografia

Malowniczy widoczek
Malowniczy widoczek
Arabska Republika Egiptu położona jest w północno - wschodniej Afryce. Zajmuje powierzchnię ok. 1 mln km2, z czego 93 % to nieurodzajna, piaszczysto kamienista gleba pustynna. Pozostałą powierzchnię zamieszkuje ok. 63 mln Egipcjan. Gęste zaludnienie niektórych obszarów jest jednym z największych problemów dzisiejszego Egiptu. Stolica kraju Kair jest jedną z większych aglomeracji świata; zespół miejski liczy ok. 16 mln mieszkańców. Egipt oblewają: od północy Morze Śródziemne, a od wschodu Morze Czerwone. Sąsiaduje o­n od zachodu z Libią, od południa zaś z Sudanem a od wschodu z Izraelem. Pomiędzy pustynią a wzgórzami Morza Czerwonego przepływa Nil, w którego dolinie znajdują się obszary rolne. Najlepszym okresem do zwiedzania jest wiosna, jesień i zima, kiedy temperatury utrzymują się w granicach 30 oC. Na północy kraju (Aleksandria i północne wybrzeże) czasami występują deszcze, natomiast południe jest obszarem pozbawionym opadów. W Kairze i w delcie Nilu klimat jest bardziej wilgotny niż w Luksorze i Asuani, a w kurortach nadmorskich (Hurghada) wieje morska bryza. Latem temperatury (na południu) osiągają nawet 50 oC. W okresie wiosennym, jesiennym i zimowym Egipt charakteryzuje się dużymi wahaniami temperatur pomiędzy dniem a nocą.

Historia

''Dar Nilu'' gdyż, taką nazwą grecki historyk Herodot ochrzcił tę starożytną cywilizację. Regularne wylewy najdłuższej rzeki świata pozwoliły na powstanie ekosystemu sprzyjającego rozwojowi rolnictwa i osadnictwa. Przez tysiące lat od lipca do października. Nil podnosił się, przelewał przez swoje płaskie brzegi niosąc żyzny czarny muł rzeczny. Urodzajny pas, szeroki na osiem do dziesięciu mil, ciągnął się przez pięćset mil na południe od delty Nilu. Ten to obszar zwykliśmy nazywać Starożytnym Egiptem. Egipska historia uznaje trzydzieści dynastii. Panowanie pierwszej z nich zaczęło się w 3200 r.p.n.e. Na samym początku swego istnienia starożytny Egipt stanowił szereg osad, usytuowanych wzdłuż Doliny Nilu. Z czasem powstały dwa królestwa Górnego i Dolnego Egiptu. Pomiędzy 3100 a 2700 r p.n.e. królestwa zjednoczyły się pod panowaniem jednego władcy Menesa. Trudno nam dzisiaj pojąć rozmiary politycznej i religijnej władzy faraonów egipskich, którzy uznawali się za bóstwa. Nie negowali tego również inni poddani. Faraonowie uważali że pewnego dnia opuszczą ziemię by przyłączyć się do panteonu bóstw. Właśnie dlatego wznosili sobie „drugie domy” w postaci piramid, świątyń czy grobowców (Dolina Królów), które wyposażone były we wszystko co mogło być im potrzebne w przyszłym życiu. Dookoła znajdowały się również grobowce dworzan, którzy mieliby po śmierci nadal służyć swojemu zmarłemu królowi. Szczytowy okres swojego rozwoju cywilizacja egipska przeżywała w okresie Starego Państwa (od 2700 r do 2250 r p.n.e.). Powstała wówczas piramida króla Dżosera w Sakkarze oraz piramidy w Gizie. Wojna domowa zakończyła ów „złoty okres”. Średnie państwo trwało ponad 400 lat (od 2000 r do 1570 r p.n.e.). W tym czasie Egipt ponownie ugruntował swoją pozycję zasobnego i potężnego państwa. Podbicie nowych terenów (w tym m.in. Nubii) spowodowało wzrost władzy faraonów. To z kolei spowodowało najazd Hyksosów posiadających „najnowocześniejszą broń” rydwan konny. Zmusili o­ni Egipcjan do wycofania się do Teb „Luksoru” i rządzili Dolnym Egiptem przez 100 lat. Po wyparciu Hyksosów w 1570 r p.n.e. faraonowie przeprowadzili wiele reform, dzięki czemu Egipt stał się wkrótce dobrze zorganizowanym i zdyscyplinowanym państwem imperialnym. W okresie Nowego Państwa (od 1570 r do 1100 r p.n.e.) starożytny Egipt osiągnął apogeum swej świetności, o czym świadczą potężne świątynie i grobowce w Luxorze, Karnaku i Abu Simbel. Powracając z Syrii i głębi afrykańskiego lądu egipskie armie sprowadziły ze sobą bogate łupy i setki niewolników. Kraj cieszył się niezrównanym bogactwem. Trzech faraonów z XVIII dynastii o imieniu Totmes znacznie powiększyło obszar imperium. Przez pewien okres władzę sprawowała królowa Hatchepsut, która wybudowała okazałe świątynie grobowe w Deir el- Bahari. Amenhotep III (od 1417 r do 1379 r p.n.e.) przyczynił się w znacznej mierze do budowy świątyni w Karnaku. Jego syn Amenhotep IV chcąc ukrócić wszechwładzę kapłanów boga Amona, którzy tworzyli prawdziwe państwo w państwie zastąpił kult Amona kultem Atona. Nowa wiara odrzuciła wszelkie stworzone przez człowieka wizerunki boba, toteż świątynię zamknięto, a stan kapłański rozproszono. Zmienił również swoje imię na Echnaton (tzn. miły Atonowi) i wraz ze swoją Nefretete przenieśli stolicę do Tell el- Amarna. Po jego śmierci kraj znalazł się w stanie chaosu. Młodszy syn Echnatona Tutanchaton (od 1361 r do 1351 r p.n.e.) pod wpływem siostry a zarazem żony Echnatona pięknej Nefretete powrócił do Teb. Przwrócił kult Amona i zmienił imię na Tutanchamon. Panował zbyt krótko aby przywrócić dawny ład. Zgromadził jednak ogromny skarb w postaci swojego grobowca, który jako jedyny nie padł łupem złodziei. XVIII dynastia zakończyła swe panowanie z chwilą gdy władzę przejął uzurpator Ramzes I człowiek energiczny, znakomity żołnierz, założyciel XIX dynastii. Jego następca Seti odzyskał wszystkie utracone terytoria. Kolejny władca Ramzes II wsławił się jako największy i najznakomitszy budowniczy w dziejach Egiptu. Podczas jego panowania (od 1304 r do 1237 r p.n.e.) wybudowano m.in. olbrzymią świątynie w Abu Simbel i dokończono wielką salę hypostylową w Karnaku. Faraonowie XX dynastii utrzymali wielkość Egiptu do 1100 r p.n.e. Następcą nigdy już nie udało się przywrócić dawnej świetności. Następnie kraj przeszedł pod panowanie Greków, kiedy w 322 r p.n.e. został zdobyty przez Aleksandra Wielkiego. Aleksandria stała się najważniejszym centrum cywilizacji hellenistycznej. Królowa Kleopatra dzięki swej inteligencji i urokowi zdołała na 20 lat (51-30 r p.n.e.) zachować wolność dla Egiptu. Wraz z jej śmiercią zginął na zawsze hellenistyczny Egipt. Na wiele stuleci państwo zostało prowincjonalnym terytorium zarządzanym w Rzymie a potem z Konstantynopola. W VII wieku rozpoczął się okres ekspansji Arabów, którzy podbili Bliski Wschód razem z Persją, północną Afrykę oraz część Hiszpanii i Francji. Egipt najechany przez Arabów 639 r uległ siłom muzułmańskim. W ciągu 300 lat stał się jednym z najważniejszych, politycznych, wojskowych i religijnych ośrodków imperium arabskiego. Około 968 r zdobyli w Egipcie władzę Fatymidzi, którzy założyli nową stolicę w Kairze. Najwspanialszą pamiątką po ich dwuwiecznym panowaniu jest słynny uniwersytet i meczet Al Azhar. Imperium Fatymidów podbite zostało przez armię Saladyna założyciela dynastii Ajjubidów (1169 r), a te z kolei przez Turków Otomńskich (1517r). Po śmierci sułtana Sulejmana Wspaniałego jego dominia podupadły na około 350 lat. Pierwszy kontakt Egiptu ze współczesnym światem nastąpił w 1798 r kiedy udała się tam francuska ekspedycja wojskowa pod dowództwem młodego Napoleona Bonapartego. o­n to wprowadził trochę porządku i dyscypliny w zarządzaniu Egiptem oraz zapoczątkował ekspedycje archeologiczne. Po porażce armii francuskiej z Brytyjczykami w bitwie pod Abu Kirem Napoleon zbiegł do Francji. Wśród wojsk otomańskich, które walczyły z francuską inwazją znalazł się Mohamed Ali. Dzięki przebiegłości i okrucieństwu udało mu się przejąć władzę, a sułtan mianował go paszą Egiptu (1811 r). Po umocnieniu swojej władzy (własna flota, unowocześnienie handlu i rolnictwa) Mohamed Ali dwukrotnie występował zbrojnie przeciwko swojemu zwierzchnikowi w Stambule. Sułtan widząc niezależność byłego wasala zmuszony został do podjęcia decyzji o sukcesji tronu dla potomków Mohameda Ali. W 1869 r otwarto dla żeglugi Kanał Sueski. Następcy Mohameda Ali nie dorównali mu jednak energią ani wyobraźnią, co spowodowało przejęcie pełni władzy przez Brytyjczyków. Podczas I i II wojny światowej Egipt był doskonałą bazą wypadową dla sił alianckich. W 1936 r na tron wstąpił król Faruk, który po przegranej wojnie z Izraelem w 1948 r został obalony przez oficerów pod dowództwem gen. Mohameda Naguiba. Wkrótce miejsce Naguiba przejął architekt przewrotu płk. Gamal Abdel Naser, który ogłosił kraj republiką 18 czerwca 1953 r. Rozpoczął przebudowę i modernizację gospodarki (m.in. Tama Asuańska). Rozpoczął się żmudny okres stabilizacji państwa przerywany wojnami z Izraelem. Dzisiejszy Egipt boryka się z takimi problemami jak 20% bezrobocie, zatrudnianie dzieci, skorumpowana administracja czy żywiołowy przyrost naturalny. Egipcjanie są świadomi jak duże znaczenie mają zagraniczne inwestycje oraz przemysł turystyczny.

Dahab

Dahab
Dahab
Położony jest we wschodnio-środkowej części Półwyspu Synajskiego, 90 km na północny-wschód od Sharm El Shailh, na złocistym brzegu zatoki Akaba. "Kultowe" miejsce wśród miłośników nurkowania nie tylko ze względu na piękno podwodnego świata. Poza więcej...

Hurghada

Hurghada
Hurghada
Niegdyś spokojna osada rybacka, od lat 70-tych wciąż rozbudowywana jest dziś miastem mieszczącym 35 000 mieszkańców i turystów. Sławę swą osiągnęła dzięki znakomitemu usytuowaniu; kryształowo czyste, mieniące się wszystkimi odcieniami turkusu, więcej...

Sharm el Sheikh

Sharm el Sheikh
Sharm el Sheikh
Kurort Sharm El Sheikh położony jest na najdalej wysunientym na południe końcu Półwyspu Synajskiego. Perła egipskich kurortów to określenie najlepiej oddaje charakter tego miejsca. Sharm El Sheikh składa się z trzech zatok: Shark Bay, Naama Bay i więcej...
REZERWACJA: TEL.: 048 384 55 00, E-MAIL: rezerwacja@alfastar.com.pl
DLA AGENTÓW - EGIPT: 048-384-55-55, BUŁGARIA/TURCJA: 048-384-55-50
Copyright © by ALFA STAR 2006
0.290524959564 s.